گزارش فعالیت‌ها، دست‌آوردها و چالش‌های سوادآموزی

سواد آموزی حق اساسی و مهارتی است که راه توسعۀ فرصت ها و  انکشاف عمومی بشری را هموار می کند. جهت مشارکت در جامعۀ امروزی برای افرادی لازم است که با سواد بوده، بتوانند خود را بیان نمایند، یاد بگیرند، انکشاف پیدا کنند و زندگی مستقل و کاملی داشته باشند.

همچنان که جهان به پیش می رود و تکنولوژی­های جدید دانش بیشتری را در اختیار جوامع قرار می دهد، جمعیت باسواد و ماهر به این پیشرفت­ها دسترسی داشته و از آنها استفاده خواهند کرد. سواد پیش شرط وارد شدن در دنیای کنونی و زمینه ساز درک متقابل در زندگی های بیش از پیش مرتبط ما است. کسانی که مهارت های سواد دسترسی به این واقعیت در حال تغییر را ندارند، از ضایع شدن اسف بار منابع فرهنگی و اقتصادی جامعه جهانی، حکایت می کنند.

در افغانستان، طی دهه گذشته تلاش های دوامدار سبب افزایش فوق العادۀ دسترسی به مکاتب شده است. شمولیت در مکتب از ۲٫۳ میلیون در سال ۱۳۸۱ (۲۰۱۲) به بیشتر از ۱۰٫۵ میلیون در سال ۱۳۹۱ (۲۰۱۲) رسیده است. در حالی که این دستاورد چشمگیری است، هنوز هم نابرابری های قابل توجهی در دسترسی سراسری جمعیت کشور به تعلیم و تربیه باقی است. در ختم سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷) تخمیناً فقط ۱۷ درصد بزرگسالان ۱۵ سال و بالاتر از آن تعلیمات رسمی را دریافت کرده بودند که این رقم بین زنان فقط ۶ درصد بود.  بر اساس تخمین های فعلی بزرگسالان فاقد مهارت های سواد رقم ۱۱ میلیون، یا حدود یک سوم جمعیت افغانستان را تشکیل می دهند. این رقم بلند بیسوادی نشان دهندۀ از دست رفتن بخش قابل توجهی از سرمایه های انسانی کشور است.

این گزارش سواد را به عنوان سنگ بنای صلح و انکشاف در افغانستان در نظر گرفته است. سواد نه فقط یک اولویت تعلیمی بوده بلکه یک سرمایه گذاری در افراد، در محلات، در جوامع، و در آینده- است. کاهش نابرابری ها از لحاظ سواد بنیانی برای ایجاد افغانستان مدرن، مستقل و امن است. (استراتیژی ملی سوادآموزی ۲۰۱۳ – ۲۰۲۰)

دانلود سند گزارش کامل